Já erðað?

Vinir Láru skemmta á Menningarnótt

2009-08-20T01:51:00.007+01:00

Við Dóri munum spila Þórbergsprógrammið okkar í Þjóðminjasafninu á Menningarnótt kl. 19:30 og 21:00. Einnig verður lag um Egil Ólafsson frumflutt.

Poppdúettinn Vinir Láru samanstendur af þeim Einari Aðalsteinssyni og Halldóri Armand Ásgeirssyni, tveimur ungum mönnum úr Hlíðunum sem hefur löngum þótt mikið til Þórbergs Þórðarsonar koma og hrifist sérstaklega af hreinskilni hans, óumdeildum skrýtileika, einstökum stílbrögðum. Síðustu ár hafa þeir rýnt í texta Þórbergs, hlustað á viðtöl og kynnt sér ævi hans og störf, og munu þeir flytja frumsamda popptónlist við kvæði og vísur skáldsins auk nýrra útsetninga á hans eigin lögum.

Einar og Halldór hafa siglt undir flaggi tónlistarhópsins Vina Láru frá árinu 2006 en hafa spilað saman í um fimm ár, meðal annars með dægurlagahljómsveitinni Furstaskyttunni. Halldór leikur á gítar, Einar á hljómborð og báðir þenja raddbönd eftir fremsta megni og berja hristur. Aukinheldur ljá Vinir Láru tveimur eldri konum með mikinn tónlistaráhuga líkama sína og raddir, þeim Auðbjörgu og Rögnu, en það mun skýrast betur þegar þeir byrja að spila.

Mættu! Hér er boðskort á Facebook

Ný íbúð

2009-08-18T18:17:00.004+01:00

39 Disraeli Road
London SW15 2DR
~~Svíþj~~ England

Sendið mér póst

View Larger Map

Nytt heimili

2008-10-15T18:31:00.000+01:00

Kominn i nyja ibud.

27 Southfield Road
London W4 1AG
England

Sendid mer post

Taska fæðir ljón

2008-07-24T21:13:00.004+01:00

Ég hef alltaf þótt mjög efnilegur badmintonspilari, og þegar sú íþrótt var spiluð í íþróttatímum hjá Ágústi í Hlíðaskóla stóð ég yfirleitt uppi sem sigurvegari. Með tímanum hlaut ég virðingu meðal samnemenda minna og bar viðurnefni á borð við Skugginn, Badminton-Bjarni og Fylkir Steinn. Þá hefði mig aldrei grunað að ég myndi einhvern tímann spila badminton í garði fyrrum bakraddasöngkonu Pink Floyd. En þetta gerði einmitt um daginn.
Jenny nokkur Tatam er aðal-söngkennarinn í LAMDA og á hverju vori býður þessi egglaga kona nemendum fyrsta árs í teboð heim til sín, þar sem allir syngja og dansa saman, kútveltast í bakgarðinum og, eins og fyrr sagði, spila nokkur badmintonsett. Jenny er stórmerkileg kona. Þegar strákarnir í Pink Floyd gáfu út plötuna The Dark Side of the Moon söng hún með þeim á tónleikaferðalagi um heiminn og tók hún af og til að sér söng á hinni frægu sólólínu Clare Torry í laginu The Great Gig in the Sky, og sögusagnir eru um að hún og Syd Barrett hafi á tímabili ruglað saman reitum, áður en þau bæði sturluðust. Merkilegt.

Og já, ég hef engu gleymt. Ég var viðbjóðslega góður í badminton í garðinum hennar.

Nokkrum dögum áður hlotnuðust mér tveir miðar á tónleika með Bon Jovi á Twickenham ruðningsleikvanginum, sem tekur tæplega 90 þúsund manns í sæti. Ég hef nú ekki verið mikill aðdáandi Bon Jovi en ákvað að láta slag standa þegar mér voru boðnir miðarnir á 2 pund stykkið, sem eru rétt rúmar 300 íslenskar krónur, og dró Kára Finnson með mér. Þegar að leikvanginum var komið varð okkur báðum ljóst að við þyrftum að fjárfesta í einhvers konar Bon Jovi varningi til að geta notið tónleikanna til fulls. Við fundum bás með ljótum derhúfum og of stórum bolum, keyptum tvö Bon Jovi hálsnisti og drifum okkur inn. Á leikvanginum blöstu við okkur yfir á annað hundrað þúsund æsispenntra Bon Jova spriklandi um svæðið, og þegar hetjan þeirra tók hittarann It's my life vorum við sjálfir orðnir alveg eins og þeir, æpandi og snöktandi yfir sjarma hálffimmtuga söngvarans. Ég er með nistið um hálsinn núna.

Ég er nú kominn heim eftir fyrsta árið mitt í LAMDA og verð hér til 17. september.

Forvarnarfærsla

2008-04-14T20:50:00.002+01:00

Út í ref

2008-02-27T23:27:00.007Z

Upp á síðkastið hefur hver kvikmyndastjarnan á fætur annarri keppst við að fá að hitta mig og miðla þekkingu sinni til mín. Eftir vel heppnaða sýningu á drullunni Some explicit polaroids fyrir rúmri viku héldum við á ,,skólapöbbinn" til að halda upp á að þurfa ekki að vinna með leikstýrunni Jenny Lipman aftur. Eftir nokkra stund birtist í dyrunum enginn annar en Rowan Atkinsson, sem flestir ættu að þekkja sem sjálfan Mr. Bean. Þar sem klæðnaður minn þetta kvöld (sjá mynd við fyrri færslu) bauð ekki upp á samtal við jakkafataklædda leikarann ákvað ég að reyna að fikra mig nær og reyna að snerta hann, og jafna þar með stöðuna gegn Dóra (sem fékk mynd af sér með Bergþóri Pálssyni um daginn) í 1-1. Ég kom auga Bean við barinn og tókst með erfiðum að staðsetja mig við hlið hans, svo nálægt að ég fann andardráttinn úr honum dansa á öxlinni minni. Í stað þess að rétta út höndina og koma við hann án nokkurra útskýringa, þótti mér skynsamlegra að reyna að fela þessa pervertísku iðju mína með að þykjast leita að smápeningum, og rekast óvart í síðu hans. Aðgerðin heppnaðist fullkomlega, og þegar Bean leit á mig með spurningarsvip á andlitinu eftir atvikið, yppti ég öxlum, brosti, smellti í góm, kinkaði kolli, veifaði, og sýndi honum pís-merkið og lét svo taka mynd af okkur saman (sjá fyrir neðan).

Nokkrum dögum seinna frétti ég af að Kevin Spacey hefði verið að kenna þriðjaársnemum, en hann hefur greinilega verið að vonast til að hitta mig.

Í gær dró svo til tíðinda er Michael Pennington nokkur hélt fyrirlestur um Shakespeare fyrir nemendur á fyrsta og öðru ári. Það væri nú kannski ekki frásögu færandi, nema fyrir þær sakir að Pennington fór með hlutverk Commander Jerjerrods í tveimur Stjörnustríðsmyndum. Eins og smástelpa hló ég að öllum bröndurum Jerjerrods og með stjörnur í augunum tók ég í höndina á honum og þakkaði honum fyrir fyrirlesturinn, yppti öxlum, brosti, smellti í góm, kinkaði kolli, veifaði, og sýndi honum pís-merkið og lét svo taka mynd af okkur saman.

Victor

2008-02-10T14:37:00.000Z

"I've got a fucking fantastic body, I could have been in porno"

Notaður af kennara

2008-01-24T23:08:00.000Z

Síðustu daga hef ég uppgötvað þá gríðarlega miklu rómantík sem býr innra með mér. Ég hef endurtekið gert mér sérstakar ferðir út í búð til kertakaupa, ekki vegna þess að eldur er töff, heldur kemur svo notaleg birta og hlýja af þeim. Kertin hafa jafnan verið með kirsuberja- eða plómuilm, en mitt uppáhald er þó Summer Breeze sem er smekkleg blanda hinna ýmsu blómailma. Öll kertin sem ég hef safnað að mér síðustu vikuna komu að góðum notum um daginn þegar fréttir bárust af andláti stórleikarans Heath Ledgers. Meðleigjandi minn brást mjög illa við dauða stjörnunnar og þegar ég hafði kveikt á öllum kertum í húsinu, að hans ósk, sagði hann klökkur ,,I'm genuinely fucked up because of this, bud". Honum líður þó mun betur núna.

Angie, sem kennir okkur á fyrsta ári Alexandertæknina er vant við látin á Indlandi þar sem hún fylgist með karl-ballerínu hoppa. Í stað hennar hefur hin geðþekka Lou tekið við stjórninni. Lou er rólyndiskona á miðjum aldri, og hefur margra áratuga reynslu af tækni Alexanders. Í upphafi fyrsta tímans settumst við sjömenningarnir í bekknum í hring með Lou, sem byrjaði að hreyfa varirnar án þess að gefa frá sér nokkuð hljóð. Við litum öll furðu lostin hvort á annað, en ekkert okkar virtist skilja upp né niður í konunni, sem þóttist vera að tala. Eftir nokkrar mínútur komumst við eitt af öðru að því að konan var ekki að þykjast, heldur talaði hún svo ótrúlega lágt að engin leið var að heyra nokkuð án þess að halda niðrí sér andanum. Eftir þennan furðulega umræðuhring var komið að því að vinna í sitjandi líkamsstöðu. Mín hitnaði öll upp á þessum tímapunkti kennslustundarinnar, og þegar hún kom að leiðrétta hræðilega líkamsstöðu mína renndi hún fingrum í gegnum hárið á mér án þess að nokkur tæki eftir, og lét eins og það væri óvart. Hin mjúkhenta Lou beindi því næst athygli að öxlunum á mér sem héldu nokkra spennu og á sama tíma og hún kom öxlunum í rétta stöðu þrýsti hún barmi sínum í bakið á mér. Þessi uppákoma fékk mig til að svelgjast á eigin munnvatni, sem gaf mér ástæðu til að yfirgefa stofuna um stundarkorn. Nú þegar Lou mætir mér á göngunum horfir hún skömmustuleg niður í gólfið og flýtir sér framhjá mér.

Okkur fyrstaársnemum var tjáð í dag að fríið milli vor- og sumarannar er í rauninni ekki frí. Af þessum fimm vikum sem ég hafði áætlað að færu í hvíld á Íslandi þarf ég að halda mig í London í þrjár og æfa fyrir Stage Combat-próf sem ég þreyti þann 17. apríl. Fúlt.

Annars ganga æfingar, vel. Ég á mjög auðvelt með að koma mér inn í hlutverk kynvillings. Öll ho-ho-af-hverju-ætli-það-sé komment eru afþökkuð.

Kominn aftur

2008-01-20T20:51:00.000Z

Eftir æðislega langt jólafrí er ég snúinn aftur til Lundúna með fulla ferðatösku af hlýjum fötum, teppum og hitapokum í þeirri von að geta sigrast á mínus sjötíu gráðu meðalhitanum í íbúðinni sem ég leigi af hinum laglega Herr Gurb.
Veðrið hefur aftur á móti verið frábært síðan ég kom hingað, hægt væri jafnvel líkja því við heiðskírt ágústkvöld í Reykjavík. Ég hef sumsé ekkert notað alla þessa ull sem ég tók með mér.

Á mánudag byrjaði skólinn aftur og við á fyrsta ári fengum okkar fyrsta handrit. Leikritið heitir Some Explicit Polaroids og er eftir Mark Ravenhill. Ég leik kynvillinginn Victor (sem er mun fáklæddari en ég hafði vonað). Victor er nýkominn til London frá Evrópu til að gerast strippari, en verður svo ástfanginn af hinum alnæmissmitaða Tim. Í heildina er leikritið algjört drasl, það er eitt af þessum leiðinlegu nútímaverkum sem snúast um eiturlyf, samkynhneigð og þjóðarsálina.

Ég hef í raun ekki sagt nokkurn skapaðan hlut af viti í þessari bloggfærslu svo ég ætla að segja þetta gott í bili þangað til ég finn fyrir þörf að blogga aftur. Já það er líklega best.

Hræðileg nótt

2007-12-06T19:21:00.000Z

Mýsnar hafa verið sigraðar! Af hreinni góðmennsku keyptum við ekki morðgildrur fyrir þær, heldur voru þær lokkaðar í ódýrar plastgildrur frá búðinni Select and save. Þegar mýsnar höfðu verið fangaðar var þeim að sjálfsögðu sleppt, og eru þær enn á malbikinu fyrir neðan eldhúsglugga íbúðar okkar, sem er á sjöundu hæð í ljótri blokk. Til hægri er mynd sem ég smellti af einni músanna áður en hún fékk að fljúga út.

Nánast allir kennarar í skólanum mæla með því að hver nemandi innbyrði eitthvað í kringum 3-4 lítra af vatni á dag, til að halda röddinni í lagi og til að hjálpa líkamanum að komast í gegnum allan hasarinn sem fylgir náminu. Ég hef síðastliðinn mánuð verið mjög meðvitaður um vatnsneyslu mína og hef vanið mig á að drekka mína þrjá lítra daglega, og hefur það tekist ljómandi vel. Þvagblaðran hefur ekki enn vanist þessum umtalsverðu breytingum og daglegum klósettferðum hefur fjölgað í um fimmtán.
Um ellefuleytið í gærkvöld áttaði ég mig á því að ég hafði ekki drukkið einn einasta vatnsdropa yfir daginn, og til að forðast hræðilega vatnsskorts-fótakrampa (sem eru því miður staðreynd eftir erfiða daga) um nóttina stökk ég út í búð og keypti tveggja lítra flösku af ísköldu vatni. Það tók mig líklega ekki meira en tólf mínútur að þamba allt vatnið úr flöskunni og í síðasta teygnum sagði þreytuleg rödd í höfðinu á mér ,,Æi... Þetta er líklega eitt það heimskulegasta sem þú hefur gert, Sigurbjö... Einar." Tveimur og hálfum tíma og þrjátíu klósettferðum seinna sofnaði ég og dreymdi ísbjörn í freyðibaði.

Þyrsti-Einar fékk ekki mikinn svefn í nótt

Þegar ég leit í spegilinn á baðherberginu í morgun gladdi það mig sérlega mikið að sjá Ívar Guðmundsson, útvarpströllið sjálft, brosa til mín. Ég hélt að Ívar í speglinum væri framhald af mjög undarlegum draumi, en eftir nokkra stund komst ég að því að svo var ekki. Ástæðan er hræðileg sýking í vinstra auga, sem gerir það að verkum að ómögulegt er fyrir mig að opna það að fullu. Í hádeginu leit svo lyfjafræðingurin Yussaf B á augað og sagði sýkinguna vera með þeim skæðari sem hann hefur séð á viðburðaríkum apótekaraferli sínum, og gaf hann mér augndropa þegar hann hafði tekið mynd af sér með mér.

Frábæra íbúðin mín :D:D:D:D:D

2007-11-26T23:53:00.000Z

Síðastliðnar 10 vikur hef ég búið í lítilli holu á sjöundu hæð í Vesturhluta London. Fyrstu vikuna virtist íbúðin uppfylla allar mínar óskir um gott heimili og hlakkaði ég til að eyða meiri tíma í henni. Annað hefur komið á daginn. Hitastigið í íbúðinni rokkar á milli 15 celsíusgráða og frostmarks, og á verstu nóttunum er kuldinn svo óbærilegur að maður vaknar upp við glamrið í sínum eigin tönnum. Með tímanum hefur mér tekist að læra að lifa við þetta hitastig, og var það bara fyrir nokkrum dögum sem næsta vandamál leit dagsins ljós...

... íbúðin er full af músum!

Við Kieran komum auga á þá fyrstu þegar við vorum að útbúa kvöldmat fyrir nokkrum dögum, en síðan þá hafa þær leynst á ólíklegustu stöðum víðsvegar um íbúðina; undir rúmum, sófum og svifnökkvum. Herbergið mitt hefur hingað til haldist músalaust, en það er í rauninni bara tímaspursmál hvenær lagt verður til atlögu og innrás gerð.

Ég hef verið mjög þolinmóður gagnvart kuldanum og sef til að mynda í alklæðnaði allar nætur, en nú eru góð ráð dýr. Ég veit ekki hvort ég geti sofið nokkuð með þúsundir músa undir sama þaki. Á morgun kaupi ég gildrur og mun hefja blóðugt stríð!

Fótur

2007-11-19T12:58:00.000Z

Jæja. Loksins tækifæri til að setjast niður og skrifa um sjálfan sig!

Ég ligg núna einn heima í jökulköldu herbergi með annan fótinn upp í loft, á meðan strákarnir sem ég bý með eru í skólanum. Í Stage Combat-tíma síðstliðinn fimmtudag missti ég tök á sjálfum mér, og í stjórnlausum tryllingi steig ég vitlaust í hægri fótinn og gekk frá honum. Annars hef ég það mjög gott. Hasarinn er orðinn töluvert meiri núna en fyrir mánuði síðan. Nú byrjar venjulegur dagur á tuttugu mínútum af sippi, og æfingum sem reyna mjög mikið á mann líkamlega.

Eins og sést er annar fóturinn minn ekki í sínu besta formi.

Fyrir viku skrapp ég til Íslands í tvo daga, og lét stjana við mig. Ástæðan fyrir þessari stuttu heimkomu var sú að Vinir Láru (hljómsveit sem samanstendur af mér og Dóra) voru fengnir til að spila á fjörugri árshátíð Félags íslenskra safna og safnmanna, FÍSOS. Okkur félögunum var fagnað mikið eftir glæsilegan performans og boðið upp á gos og kjötbollur, sem við afþökkuðum á snyrtilegan hátt.

Í lok mánaðarins ætlar írskur félagi minn, Curran, að bjóða mér á djassklúbbinn Ronnie Scott's, sem á að vera sá albesti í Evrópu. Ekkert ómerkilegra nafn en Jeff Beck mun leika á gítarinn það kvöld, en eftir að nafnið lýkur sér af mun sjálfur tónlistarmaðurinn stíga á svið.

Vefþulan les bloggið mitt:

Getur thu fundid mig?

2007-11-16T08:54:00.000Z

Thetta er i tima hja bollunni Jenny Lipman, sem er ekki beint i uppahaldi hja mer. Ég er klæddur í bleikt á þessari mynd.

Get ekki sofnað

2007-11-01T00:35:00.001Z

Eine deutsche Szene

Johann: Hallo Georg! Hör mal, können wir vielleicht zusammen den Bus nehmen und heute zum Magnetmuseum gehen?

Georg: Oh, leider nein, aber ich muss mich heute mit meiner Freundin treffen.

Johann: Was?

Georg: Ich habe dir von meiner Freundin erzählt, ihr Name ist Lisa.

Johann: Nein, das hast du mir nie erzählt! Ich hab mich wirklich schon sehr darauf gefreut…

Georg: Tut mir leid, Johann. Wir werden ein anderes Mal gehen.

Johann: Mit dem Bus?

Georg: Mit dem Bus.

Johann: O.k. … I nehmen an, ich sehe dich dann in Dänemark?

Vorhang

Eftirréttur

2007-10-27T17:20:00.000+01:00

Foreldrar Kierans, meðleigjanda míns, buðu okkur í gær að borða á ítölskum veitingastað í hverfinu okkar. Eftir dýrindis kvöldverð og líflegar samræður um refabú og fatlaðan strák var komið að því að panta eftirrétt. Ég get ekki sagt að ég sé mikið fyrir eftirrétti og lét því kaffibolla nægja í þetta skiptið. Foreldrar stráksa furðuðu sig á þessu og spurðu mig hvers vegna ég vildi ekki fá mér desert. Ég sagði þeim að ég væri ekki mikill eftirréttakall, og bætti svo við í gríni að ég þyrfti að passa upp á aukakílóin, því maður vill nú ekki blása út. Um leið og ég missti þessi orð út úr mér var mér litið á móður Kierans, en hún er líklega eitthvað í kringum fimmhundruð kíló. Ég náði þá mjög óþægilegu og intensífu augnasambandi í svona tvær sekúndur við hana, en eftir það gat ég ekki litið í augun á henni.

Ég hvet alla til að kíkja á þetta vídjó sem Dóri sendi mér um daginn:

http://www.mbl.is/mm/svidsljos/sofaspjall.html?ss_id=173
Bergþór Pálsson fer hér á kostum ásamt syni sínum í viðtali við ólétta þulu.

Áfram Ísland

2007-10-14T14:45:00.000+01:00

Fyrsti mánuðurinn er liðinn og mér finnst ég rétt vera að byrja að kynnast staðnum. Tíu klukkustunda skóladagar virðast líða hraðar en tíminn sem tekur að labba út í búð (nei, búðin er ekki langt frá heimili mínu), þótt líkaminn sé á öðru máli. Hann lætur vita af álaginu með síþreytu, krömpum og djöfullegum harðsprerrum. Á þessum rúmu fjóru vikum hefur mér tekist að klúðra hinu og þessu, sofna í lest í klukkutíma (með skelfilegum afleiðingum) og labba á vegg...

Kennararnir við skólann koma mér sífellt á óvart. Um daginn skrifaði ég um Mark Bell, einkar yndælan mann, og ævintýri ungs manns með brotinn handlegg í tíma hjá honum. Í síðustu viku byrjaði áströlsk stelpa í bekknum að hósta blóði og þurfti að fara á sjúkrahús. Daginn eftir fengum við þær fréttir að hún yrði frá í einhvern tíma, þar sem um frekar slæmt bronkítistilfelli var að ræða. Þegar Mark, sem er skuggalega líkur Vladimir Pútín í útliti, fékk fréttirnar sprakk hann úr hlátri og bölvaði þessum fokking áströlsku aumingjum.
Colin Cook er gamall og lífsreyndur kennari í skólanum sem kennir tíma sem heita einfaldlega Acting. Hann er mikill nautnaseggur og reykir og drekkur stanslaust á hverfispöbbnum okkar þrátt fyrir mjög háan aldur og þá staðreynd að hann hefur dáið tvisvar, og ég tel frekar góðar líkur á að hann deyi fljótlega í þriðja skiptið reykjandi vindil á pöbbnum.

Ég frétti að íslenska landsliðssnilldin hefði tapað gegn dvergríkinu Lichtenstein 3-0 um daginn og missti ég dýrmætan svefn vegna þess. Meirihluta næturinnar öskraði ég af hlátri yfir þessum tímamótaúrslitum, því með þeim kemst liðið í hóp verstu knattspyrnulandsliða heims. Það búa 35 þúsund manns í Lichtenstein og samkvæmt herbergisfélaga mínum, sem hefur farið þangað, þarf maður undirskrift frá prinsinum af Lichtenstein til að ganga í hjónaband.

Örstutt

2007-10-07T14:02:00.000+01:00

Skólinn tekur frá mér allan frítíma þessa dagana. Ég mæti alla daga klukkan 9 og er oftast kominn heim um áttaleytið. Þá tekur við heimalestur, sviðsbardaga- og öndunaræfingar, vinna í persónusköpun og fleira. Mest áhersla hefur verið lögð á líkamsstöðu og svokallaða Alexandertækni fyrstu tvær vikurnar, en daglega þarf ég að liggja í 15 mínútur og anda í þessari stellingu:

Physical Theatre eru tímar sem ég fer í tvisvar í viku, en þá kennir brjálæðingurinn Mark Bell. Hann ávarpar okkur sem Fuckers og ef maður gerir eitthvað vitlaust er maður Fucking idiot. Á fimmtudag kom bekkjarbróðir minn, John of seint í tíma (hann hafði fengið leyfi frá skrifstofunni til að skrifa undir leigusamning). Herra Bell var, eins og gefur að skilja, ekki sáttur við tímasetningu Johns og lét hann labba á fjórum fótum í tíu mínútur fyrir framan dyrnar. Þetta hefði nú verið tiltölulega sanngjörn refsing ef John væri ekki handleggsbrotinn. Enginn þorði að segja neitt.

Segi þetta gott í bili...

Nýtt númer og fyrstu skóladagarnir

2007-09-29T18:41:00.000+01:00

Ég er kominn með nýtt símanúmer:

0044 (0) 7964 016 698

Ég veit ekki hvort maður eigi að slá inn þetta núll í sviganum. Prófið það bara...

Orðrómurinn reyndist réttur. Í bekk með mér er ungur maður sem lék Dudley nokkurn í Harry Potter myndunum. Fyrir þá sem ekki hafa séð myndirnar, eða hreinlega geta ekki komið honum fyrir sig, var Dudley feitt barn sem ólst upp með Harry Potter.

Fyrstu skóladagarnir hafa verið heldur rólegir, og hafa tímarnir mestmegnis farið í að kynnast fólkinu sem ég mun eyða næstu þremur árum með. Á mánudagsmorgun lenti ég á spjalli við stelpu af ítölskum ættum, og þegar ég sagði henni að ég væri frá Íslandi varð stelpan hin kátasta því hún þekkti íslenskan strák sem hét Jakob. Ég vildi ekki vera minni maður, og sagðist þekkja nokkra Jakoba, og bætti hún þá við að hennar Jakob væri mjög hávaxinn. Ég tengdi það strax við góðvin minn Jakob Bullerjahn, en hann er líklega einn stærsti maður sem ég þekki, og töldum við þetta skemmtilega tilviljun, að þekkja bæði hávaxinn og íslenskan Jakob. Samtalið varð enn skrýtnara þegar hún bætti við að Jakobinn hennar væri hálfur Þjóðverji og að þau hefðu kynnst þegar þau unnu saman á Ítalíu, en hinn hálfþýski Jakob Bullerjahn hefur einmitt unnið við alþjóðlegt leikhúsverkefni á Ítalíu. Á þessu stigi samtalsins, þegar við vorum handviss um að Búlli væri sameiginlegur vinur okkar, kvaðst stelpan hafa hitt hinn hálf-þýska og hávaxna Jakob nokkrum dögum áður í gjafavöruverslun á Baker-stræti þar sem hann hefur unnið frá áramótum.

Á miðvikudag átti ég viðtal við Anne, umsjónarkennarann minn, sem var mjög furðulegt fyrir þær sakir að hún talaði nær allan tímann um fiðluleikarann Einar frá Húsavík, sem hún kynntist í Svíþjóð fyrir tugum ára síðan.

Í gær var svo mjög stórt partý fyrir nemendur skólans. Ég set inn nokkrar myndir:

Maðurinn í miðjunni, Sam, minnir óneitanlega mjög mikið á Atla Má.

Fyrir miðju er feita barnið í Harry Potter

Hluti af fyrsta árinu.

Frakkahatur og steppskor

2007-09-22T17:11:00.000+01:00

Fyrstu dagarnir i London hafa verid alveg prydilegir. Eg leigi med Andy og Kieran, tveimur rumlega tvitugum strakum fra Manchester, sem undir venjulegum kringumstaedum vaeri frekar haettulegt fyrir studningsmann Liverpool eins og sjalfan mig, en svo virdist sem their hafi engan ahuga a fotbolta. Andy hefur hins vegar full-pervertiskan ahuga a skvassi og leitar thessa dagana ad ithrottaholl thar sem adrir Andy-ar spila tennis vid vegg.
Hann var fljotur ad kynna mig fyrir vinum sinum fra Manchester, og eftir um thad bil fimm minutna samtal vid einn theirra, muslimann Yusif, hafdi eg lofad ad fara med theim a leik Arsenal og Newcastle i lok naesta manadar. Held ad their aetli ad bjoda mer.
Sameiginlegt ahugamal okkar allra er tho hatur okkar a Frokkum, og eru strakarnir alltaf til i spjall um tha omurlegu thjod :)

Nu er lagid Sexual Healing i gangi i utvarpinu a netkaffinu...

Eg hef eytt sidustu dogunum i ad kaupa naudsynlega hluti fyrir skolaarid; diktafon og steppsko, auk thess sem eg hef reynt ad sokkva mer i menningu Englendinga med thvi ad horfa a thaettina 'Allo 'Allo og pina ofan i mig te. Skolinn byrjar a manudaginn og eru uppi sogusagnir um ad feitur strakur ur Harry Potter myndunum se med okkur i bekk. Eg fae thad stadfest i kvold thegar argangurinn hittist a hverfispobb nalaegt skolanum.

Frábært blogg

2007-09-04T21:33:00.000+01:00

Þá er ég byrjaður að blogga...

Ég sló þennan frasa í gæsalöppum inn á google og fékk tvöhundruðsjötíuogeina niðurstöðu, og þótt ég hafi lofað sjálfum mér að byrja ekki á honum stóðst ég ekki mátið. En ég hef sumsé fengið mér bloggsíðu. Ótrúlegt miðað við hvernig fór fyrir minni gömlu busa-bloggsíðu hér um árið. Kópavogsbúar hafa líklega ekki enn fyrirgefið okkur Hormóna-Einari þegar við skrifuðum um þá hræðilega færslu, fulla af hatri og grimmd. Samviskubitið var ekki lengi að rústa nætursvefni mínum og eftir árangurslausar tilraunir til að dreifa athygli þeirra með því að skrifa um hálsbindi Páls Magnússonar og aðra ljóta hluti, ákvað ég (í samráði við Hormóna-Einar) að aldrei skyldi ég blogga framar.

En... Eftir að hafa bloggað í sumar sem annar helmingur poppsveitarinnar Vinir Láru fékk ég skyndilega áhuga á að opna nýja frábæra síðu, og slást þar með í hóp ný- og jafnvel ófæddra barna sem halda út sínum eigin síðum, eins og fyrsta niðurstaða google leitar minnar sýnir ágætlega.

Það er nokkuð ljóst að þessi litla bloggsíða verður ekkert í líkingu við grátkórs-síður moggabloggsins og þess vegna algjörlega laus við vengaveltur um samtímamál. Síðan er einfaldlega hugsuð fyrir sjálfan mig, og auðvitað þá sem vilja fréttir af dvöl minni í London.

En nú er um það bil hálfur mánuður þar til ég kveð þetta land og held á vit ævintýranna. Kannski læt ég einhvern vita af síðunni á næstunni... hver veit!